Wandeling 5 Hilversum Sportpark naar Baarn 7.9 km

 

Wachtend op het kippenlijntje naar Amersfoort

Ik ben laat vertrokken. De klok tikt 15.30 uur aan. Mijn benen voelen zwaar maar ik voel dat ik een roeping heb. Ik wil het pad lopen. De wond op mijn hiel is dichtgegaan. Het is een korte trip.

Let's go

Ik vertrek vanaf station Hilversum Sportpark en binnen mum van tijd, tenminste het voelt als mum van tijd loop ik weer in het prachtige bos. Het begint te regenen. Het bos is wederom super drassig. De huizen die hier staan, zijn niet mis. Hier wonen de rijke mensen. Mijn focussen op het station helpt dat ik er eerder ben dan ik had gedacht. Er valt eerlijk gezegd ook niet zo veel te vertellen over dit pad. 

Ik loop nog een beetje met Bill Minco in mijn hoofd. Je weet wel die jongen die bij 'de achttien dooden' hoorde, van Jan Campert. 

Bill Minco, geboren in Rotterdam, stond op het dak van zijn school te kijken naar het afgrijselijke bombardement op Rotterdam. Hij zag hoe zijn stad in puin werd geschoten. Na het bombardement sluit hij zich aan bij het geuzenverzet. Zij maken plattegronden en snijden telefoonkabels door. Alles om de Duitsers te dwarsbomen. Zij maken er absoluut geen geheim van dat ze tegen het regime van de Duitsers zijn. Dit maakt dat hij als jonge jongen door de Duitsers uit de klas wordt gehaald en gevangen wordt gezet in hotel Oranje. Zo'n 200 andere geuzen worden ook gevangen maar Bill en 17 anderen worden ter dood veroordeeld. Na anderhalf week wordt zijn straf omgezet in levenslang omdat hij minderjarig is. Zelf zegt hij in zijn boek 'koude voeten' 'verzet, cel, doodstraf, begenadiging. De absurde paradox dat ik als Jood gratie krijg en, zoals later blijkt, als strafgevangene ook niet vergast 'mag' worden'. 

Wat volgt is:

Zeventien maanden eenzame opsluiting in UntermaBfeld, Mauthausen, Vierentwintig uur per dag dood, vernedering, onderlinge strijd van gevangenen, slavenarbeid, permanente dreiging. Dan volgt Auschwitz: honger, tyfus, zweren, 45 kilo, totale uitputting. De Russen zijn in aantocht: dodenmars naar Grob_Rosen, volledige uitputting, Dachau, dysenterie, algehele totale gevoelloosheid, tuberculose en eindelijk bevrijding. 

Hij overleeft alles en zijn levensmotto wordt 'niet haten maar verzoenen', om te voorkomen dat nieuwe generaties meemaken wat hij heeft meegemaakt. Hij groeit uit als nationale verzetsheld. Zo ziet hij zichzelf echter niet. Na de oorlog herpakt hij zich. Hij wordt o.a. raadslid en wethouder van Hilversum. Hij trouwt, krijgt kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. 

Meneer H. heeft wederom niet gewonnen en ook hier een Joods verzetsman, net als de twee Joodse zussen die ik eerder genoemd heb uit het boek 't Hooge Nest' geschreven door Roxanne van Iperen. Zij kwamen wel in verzet!