Het begon met registratie, isolatie, concentratie en vervolgens deportatie. Zo kwam er een einde aan het leven van 102.000 joden in Nederland. Ons land is zeer goed in het registreren en op die manier speelden wij de Duitsers in de kaart. De wandeling begon vanochtend 7.50 uur. Het begon net licht te worden. Dat vind ik altijd het meest mysterieuze moment van de dag. Dat het duister verdwijnt en dat het zomaar licht wordt. Alles is weer zichtbaar. Een nieuwe start. Het liep in het begin een beetje mis. Ik was druk op zoek naar 'de Melkmeisjesbrug' en na een paar keer flink verdwaald te zijn geweest, besloot ik mijn google map maar eens te gebruiken. Een aardige voorbijganger ving het woord 'melkmeisjesburg' op en vertelde mij dat deze brug tijdelijk was opgedoekt i.v.m. werkzaamheden. Dat verklaarde mijn dwaalgedrag op deze vroege morgen. Ik pakte de draad gauw weer op en liep van monument naar monument. Want ja, wat is veel gebeurd in Amsterdam!
Waar ik van schrok waren de enorme hoeveelheden mensen die in één keer werden weggevoerd. Ik probeerde mij voor te stellen hoe dat over zou komen op de gewone Amsterdammer. Wat zou die gevoeld en ervaren hebben als er zomaar uit je straat een 200 tal Joden werden weggevoerd, zoals dat het geval was op de Nieuwe Keizersgracht? De schaduwkade geeft dit op een hele bijzondere manier weer. Ik denk aan de 100 jongens die werden weggevoerd uit het Israëlitische jongensweeshuis en aan uiteindelijk alle Joden die werden opgepakt en bij elkaar gedreven vanuit de Transvaalbuurt. Al met al een wandeling die je niet zomaar koud laat. Je wordt een verhaal ingezogen. De geschiedenis wordt levend gemaakt door de verhalen en beelden op je in te laten werken.
Reacties
Een reactie posten