Dat is zo'n 10 km verschil. Waar hem dat in zit, weet ik niet precies. Misschien het heen- en weerlopen van mijn huis naar het station, of het driftig heen- en weer paraderen op het station terwijl ik 'sta' te wachten op het arriveren van de trein of het moment dat ik mij vergiste in het pad, of dat de app een extra lus van het Trekvogelpad erbij nam. Het kan maar zo 10 km verschil uitmaken. Al met al voel ik de kilometers in mijn benen zitten. Ik ben er trots op. De hardnekkige hielspoor, die mij strompelen deed en de longontsteking heb ik ver achter mij gelaten. Naast het feit dat deze tocht een bezinningstocht is en een sponsortocht voor Israël, laat dit pad zich prima lenen voor de nodige conditieopbouw
Zo, ik ben er helemaal klaar voor. Boterhammetjes, een banaan, flesje water, wandelgids.
Jonathan Sacks laat ik thuis. Ik hoop op tijd thuis te zijn om daar nog heerlijk in te gaan lezen, want ik kan wel wat extra onderwijs gebruiken over het moeilijke boek 'Leviticus'.
Let's go!
Kunst aangebracht bij een station. Dit wandelpad, realiseer ik mij nu, is alleen in één richting beschreven. Bij alle andere wandelpaden, kun je nog terug. Daarom is dit wandelpad anders dan de andere paden. Voor de mensen die tijdens de gruwelijke oorlogsjaren met de trein gingen richting Westerbork was het maar één richting. De meeste mensen zijn nooit meer teruggekomen. Jan Dokter heeft dit in zijn wandelboekje goed weergegeven.
Het pad slingert langs de drukke A9 snelweg.
Ik kom in het Diemerbos, een natuurgebied aan weerszijden van de drukke snelweg. Het is in de jaren 90 aangelegd door sponsoring van het dagblad De Telegraaf, vandaar de bijnaam: Telegraafbos.
Dicht bij de stad en langs de snelwegen is deze groene long een geweldig staaltje opslagmogelijkheid voor de CO2 uitstoot. Tegenwoordig helemaal hot item. Staatsbosbeheer is creatief omgegaan met ruimte, snelwegen en stad. In 2020 maakt Amsterdam deel uit van 'de gezonde stad'. Zij streven naar gezond, duurzaam en divers voedselaanbod. House of birds midden in het Diemerbos presenteert zich als een prima restaurant. In plaats van een maaltijd die er gemiddeld 30.000 km over doet om op het bord terecht te komen, wordt hier in Amsterdam de hele schijf van vijf geproduceerd en jawel, je leest het goed, van Amsterdamse bodem. Helaas voor mij is het restaurant nog dicht als ik het passeer. Ik ben te vroeg vertrokken. Het bakkie koffie was van harte welkom geweest, maar moet nog even op zich laten wachten.
En dan hoor ik plotseling mijn app zeggen dat ik wel 200 meter van het pad ben afgedwaald en dat ik rechtsomkeer moet maken omdat de app niet aan herberekening doet. Is me dat wat. Ik bestudeer de kaart en wederom de app. Is dit net zo iets als vorige week, waar plots een brug was weggehaald? Na een weldadig ommetje ontdek ik plots onderstaande stalen trap. Dat had mijn app mij niet verteld. Als hij zegt 'u moet linksaf en wel meteen', denk ik niet aan deze stalen trap maar zoek ik naar een weg. Enfin mijn app en ik liggen klaarblijkelijk nog niet helemaal op één lijn. Ik zal proberen te onthouden dat als ik ooit weer zo iets hoor..... voordat we helemaal in ruzie uit elkander gaan en ik 'hem' uit pure frustratie er af gooi
Niet helemaal mijn charmantste look, maar ik kreeg wel een serieuze hagelbui over mij heen
Dacht ik dat het station daar eindelijk lag, moest ik zeker nog 4 km voortstappen, voordat ik met de trein weer richting Amsterdam kon gaan. Maar daar stond dan wel eindelijk dat beloofde kopje koffie op mij te wachten.
Op mijn been draag ik een PAM. Zoek zelf maar uit op het internet wat dat is. Binnenkort gaat het ziekenhuis, waar ik werk, hier mee werken. Het wordt aanstaande week op alle personeelsmedewerkers van mijn afdeling getest. Er is nog nooit zo veel heen-en weer gerend door artsen, verpleegkundigen, fysiotherapeuten, afdelingsassistenten en secretaresses. Iedereen wil dat Utrechtse wandelboek! Maar afgelopen week was het slechts warmlopen. Ik draag hem nu ook voor de test. Patiënten keken wel wat vreemd op van al die bedrijvigheid. Ze moesten eens weten dat ze over twee weken zelf aan de beurt zijn. Dit allemaal in het kader van 'de zorg voor morgen' die er van uit gaat dat als er meer bewogen wordt, patiënten 'sneller' naar huis kunnen. De nadruk ligt hier op positieve stimulans. Ik ben zeer benieuwd of we hier goede resultaten mee gaan behalen en wat het op gaat leveren voor de zorg!
Dat waren weer wat avontuurtjes op mijn wandeldag.
Het was een enigszins 'saaie' wandeling. Ik ben behalve wat joggers geen mensen tegengekomen.
In mijn volgende blog wil ik in gaan op het leven van een jongetje die jaren geleden met de trein naar Westerbork is gegaan. Ik hoorde dit verhaal tijdens een stadswandeling in Amsterdam. Het heeft mij nooit meer losgelaten Tijdens deze wandeling moest ik weer even aan hem denken...
Reacties
Een reactie posten