Doorgaan naar hoofdcontent

Dit is waarom ik loop

 Na 7 oktober verkeerde Israël in shock en met Israël heel veel andere mensen. Het 'nooit meer' van 4-5 bleek loos alarm te zijn en met terugwerkende kracht haalde de gruwelijke werkelijkheid haar in. Terwijl Israël haar wonden likte en zich probeerde te herpositioneren, bleek ook ik na een lamgeslagen periode weer wat wakker te worden. Hoe nu verder, vroegen velen zich af. Ik merkte dat ik wat wilde doen, maar wat en hoe zou ik ooit iets kunnen betekenen om het lijden van Israël te kunnen verzachten. Alles leek zo een druppel op de gloeiende plaat te zijn. Moest ik er überhaupt wel aan beginnen. Mijn vriendin in België (bijbelleraar verbonden aan de NEM) bleek wederom mijn grote voorbeeld. Zij startte een benefietactie en riep al haar cursisten op hetzelfde te doen. Haar bedoeling was een grote bijdrage te leveren aan de zwaar getroffen kibboets Be'eri en traumahulp te verlenen aan de teruggekeerde gijzelaars. Ik sluit me graag bij haar actie aan. Dit is waarom ik ga lopen. 

Ik kies voor het Westerborkpad omdat dit pad mij dwingt na te denken over het verleden. Toen ik nog op school zat, had ik een geschiedenisleraar. Hij zei 'als je je geschiedenis niet kent, ben je gedwongen hem over te doen'. De geschiedenislessen zijn dramatisch minimaal. Dat was al zo in mijn middelbare schoolperiode, maar nu schijnt het helemaal droevig te zijn. Er is werk aan de winkel. Naast het lezen van boeken, het kijken van films en het bezoeken van musea ben ik dikwijls in Israël geweest o.a. in het holocaustmuseum. Hoe verschrikkelijk het ook was, ik vind  het een must om daar geweest te zijn en om mij in het bloedige oorlogsverleden te verdiepen: juist om niet meer gedoemd te zijn om het over te doen. Om te leren van onze geschiedenis!

Het Westerborkpad is tot stand gekomen door de initiatiefnemer Jan Dokter. Hij liep de route van de Hollandse schouwburg in Amsterdam naar Westerbork in Hooghalen ter nagedachtenis aan zijn twaalf gedeporteerde familieleden. In samenwerking met de KNBLO Wandelorganisatie Nederland, het Herinneringscentrum Kamp Westerbork en de Hollandsche Schouwburg is de realisatie van het Westerborkpad een feit geworden. 


''Wij moeten blijven streven naar een wereld waarin geen plaats is voor rassendiscriminatie en respectloze onverdraagzaamheid voor onze medemens. Dat het Westerborkpad hier zijn steentje aan zal bijdragen, is mijn oprechte wens'' 

Jan Dokter




Wil jij mij financieel steunen tijdens deze route? Je steunt Israël ermee!
Ik loop voor de wederopbouw van de kibboets Be'eri en voor traumahulp aan de teruggekomen gijzelaars! Laten we Israël niet vergeten:

Mijn doneeracties | Doneeractie.nl

https://www.doneeractie.nl/help-de-slachtoffers-van-7-oktober/-88973

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Wandeling 1 Van Amsterdam Centraal naar Station Diemen 23 km

  Het begon met registratie, isolatie, concentratie en vervolgens deportatie. Zo kwam er een einde aan het leven van 102.000 joden in Nederland. Ons land is zeer goed in het registreren en op die manier speelden wij de Duitsers in de kaart. De wandeling begon vanochtend 7.50 uur. Het begon net licht te worden. Dat vind ik altijd het meest mysterieuze moment van de dag. Dat het duister verdwijnt en dat het zomaar licht wordt. Alles is weer zichtbaar. Een nieuwe start. Het liep in het begin een beetje mis. Ik was druk op zoek naar 'de Melkmeisjesbrug' en na een paar keer flink verdwaald te zijn geweest, besloot ik mijn google map maar eens te gebruiken. Een aardige voorbijganger ving het woord 'melkmeisjesburg' op en vertelde mij dat deze brug tijdelijk was opgedoekt i.v.m. werkzaamheden. Dat verklaarde mijn dwaalgedrag op deze vroege morgen. Ik pakte de draad gauw weer op en liep van monument naar monument. Want ja, wat is veel gebeurd in Amsterdam!  Waar ik van schrok w...
Een reactie posten
Meer lezen

The zone of interest

  Een op het eerste gezicht een gelukkig gezin met vele gezinsuitjes die op qualitytime doen denken. Zwempartijtjes, picknicken, paardrijden, bootje varen, verjaardag vieren met taart. Kinderen die naar bed gaan en papa die een verhaaltje voorleest totdat je in slaap valt. Maar wat gebeurt er als de vader van het gezin de kampcommandant Rudolf Hoss lijkt te zijn en het prachtige huis en de schitterende tuin grenst aan het concentratiekamp Auschwitz? Je ziet geen één scène waarin mensen worden mishandeld, gemarteld of vermoord. Maar wat speelt zich achter die hoge muren waarachter het gezin zich verschanst heeft af?  Wat hoor je? Wat zie je? Wat snuif je op en zorgt er voor dat je moet hoesten? Op de achtergrond huilen de mensen, klinken de geweerschoten, stijgen de rookwolken op ... Gewone mensen die in staat zijn tot de meest vreselijke dingen omdat niemand zich individueel verantwoordelijk voelt.
Een reactie posten
Meer lezen